Gezien: Roadburn Redux 2021 – de hoogtepunten

Het is het tweede jaar dat mijn geliefde Roadburn-festival niet door kon gaan, door nogal voor de hand liggende redenen. Dit jaar besloot de organisatie een groots online festival op poten te zetten onder de noemer Roadburn Redux. Achteraf kunnen we concluderen dat dat meer dan geslaagd was. Dit was zelfs een buitengewone prestatie op het gebied van concert-streams en online festivals, waarbij de hele Roadburn community ook daadwerkelijk verzameld was om het thuis op de bank te volgen.

Lees verder Gezien: Roadburn Redux 2021 – de hoogtepunten

Gezien: Patrick Watson, TivoliVredenburg, Utrecht

DSC08628-200Dus. 2020 wordt een heel gek jaar. Door omstandigheden had ik al wat concerten moeten afzeggen en sommigen had ik bewust overgeslagen. Niet dat dat erg is overigens. Concerten bezoeken is een flinke hobby, maar er zijn ook andere dingen belangrijk in je leven. Opvallend eigenlijk dat ik het niet heel erg vind dit jaar om niet alle interessante optredens af te lopen, hier en daar heb ik zelfs het e.e.a. bewust laten schieten. Ondertussen is het land in de ban van het virus en zijn er al flink wat concerten geannuleerd en daar leg ik me ook vrij eenvoudig bij neer moet ik zeggen. Het is gewoon nodig en verstandig. Ongetwijfeld gaat het allemaal nog langer duren en zitten we misschien wel tot aan de zomer zonder concerten. Op de maandagavond – inmiddels bijna een week geleden – pikken we nog wel even Patrick Watson mee, in de grote zaal van TivoliVredenburg.
Lees verder Gezien: Patrick Watson, TivoliVredenburg, Utrecht

Gezien: Elephant Stone, Merleyn, Nijmegen

DSC08481-200Een weekje terug, het eerste concert van het jaar. Van het nieuwe decennium. Werd tijd. Nog steeds is het zo dat je met een Merleyn-pas in de hand makkelijker een kaartje op de kop tikt, maar Elephant Stone was me ook al eerder bevallen op het Eindhoven Psych Lab 2014, de eerste editie van het festival in Eindhoven, dat tegenwoordig niet meer bestaat, min of meer vervangen door Fuzz Club, maar dat terzijde. Alhoewel, het nieuwe album van de band uit Canada zal op het gelijknamige label uit Londen verschijnen en “Hollow” gaan heten. Op Spotify staan al een paar nummers overigens, maar volgens de zanger kun je het nieuwe album al in het café na afloop kopen.
Lees verder Gezien: Elephant Stone, Merleyn, Nijmegen

Gezien: MONO, Doornroosje, Nijmegen

DSC01262-smallWaarschijnlijk is het voor mij het laatste concert in een lekker vol jaar 2019. Het is gelijk ook een band die al langer op mijn bucketlist stond, maar tot nu toe altijd had gemist op de een of andere manier. Om de schade maar eens in te halen zie ik ze dit jaar drie keer. De Japanners stonden wel vaker op de Nederlandse planken, maar blijkbaar had ik eerder de moeite nog niet genomen om er een eindje voor te reizen. De post-rock veteranen, ze bestaan dit jaar 20 jaar, zitten een beetje in de hoek van bands als Mogwai, Explosions in the Sky en Godspeed You! Black Emperor. Nu heeft MONO wel de neiging om het soms wat dik aan te zetten met violen en bloemetjes tot een wat overdreven emotie met dikke tranentrekkerij (zoals ik hier schreef) en dat hield me misschien wat tegen om er eens een eindje voor te reizen. Maar uiteraard kunnen ze wel een flink potje harde sonische uitspattingen creëren en dat klinkt live best vet. Die eerste keer MONO live kwam er uiteindelijk op Roadburn dit jaar. Ik was er toch, dat scheelt ook. Dat was toch wel mooi en soms indrukwekkend bij elkaar. Daar speelden ze integraal Hymn To The Immortal Wind (10 jaar oud album), mooi aangevuld op het grote 013-podium door het Jo Quail Quartet (op violen en cello). Bonus vanavond in ‘mijn eigen’ Doornroosje is diezelfde Jo Quail als voorprogramma. Zo zie je ze nooit, zo spelen ze om de spreekwoordelijke hoek. Kaartje snel in de pocket dus.
Lees verder Gezien: MONO, Doornroosje, Nijmegen

Gezien: Upon the My-O-My 2019, Doornroosje, Nijmegen

DSC00202De indoor festivalletjes van Doornroosje de laatste jaren kun je ondertussen toch echt wel succesvol noemen. Een verzameling prima bands op een dag in twee of drie zalen, waarbij de kleinere acts niet zelden net zo leuk zijn als de wat bekendere namen. Veelbelovend talent krijgt in elk geval ruim baan om zich in de kijker te spelen en daar is dan ook aandacht voor van een ruimdenkend publiek. Naast Soulcrusher (een soort Roadburn) en Sonic Whip (een soort Nijmegen desertfest) in Doornroosje is Upon the My-O-My misschien wel een soort Le Guess Who? of het eigen Valkhof Festival waar van alles wat speelt. Een muzikale ontdekkingsreis noemt Doornroosje het. Uit allerlei windstreken worden uiteenlopende acts bij elkaar gezet in een een dagje uitdagende en spannende muziek. Ook wel eens verfrissend voor mezelf om weer eens een hoop fijne acts achter elkaar te zien waarbij de gitaar nu eens niet per definitie in het middelpunt van de belangstelling staat. Neem nu jazzrock, krautrock, postpunk, psychrock/pop/folk, techno-noise, neo-klassiek, avant-garde, noise-pop, Japanse hiphop, Soviet disco. Alles kan vandaag. Met Upon the My-O-My wordt inderdaad een gevarieerde en voedzame schotel voorgezet waar je likkebaardend van kunt smullen. Het festival, genoemd naar een nummer van Captain Beefheart ontstond in 2018 in het kader van het 50-jarig bestaan van Doornroosje en dit jaar krijgt het dus een vervolg. Misschien is daarmee wel een mooie traditie geboren. Ik hoop het althans.
Lees verder Gezien: Upon the My-O-My 2019, Doornroosje, Nijmegen

Gezien: Whispering Sons, Doornroosje, Nijmegen

DSC09863Wat goed is komt snel. Voor mijn gevoel dan, want hoe lang is Whispering Sons nu echt bezig? Sinds 2013 dus al, met een EP Endless Party uit 2015 als eerste worp, waarna het een jaar later ook echt goed ging lopen met optredens, met name ook vanwege het winnen van de befaamde HUMO’s Rock Rally dat jaar in België. Dat levert wel vaker goede bands op. Whispering Sons trad sindsdien op diverse festivals op, zoals Pukkelpop (2016), Incubate (2016), Grauzone (2017), Motel Mozaique (2017), Breda Barst (2017), Eurosonic Noorderslag (2019), Best Kept Secret (2019), Rock Werchter (2019), Dour Festival (2019), Fuzz Club Eindhoven (2019) en Into The Great Wide Open (2019). Ik zag ze zelf voor het eerst op het Valkhof Festival dit jaar. Het is een echte festival-killer dit jaar, maar ook klaar om op eigen benen staan. Wat heet. Doornroosje is vanavond gewoon ram uitverkocht.
Lees verder Gezien: Whispering Sons, Doornroosje, Nijmegen

Gezien: De Staat, Doornroosje, Nijmegen

DSC08453De Staat heeft ondertussen een aardige staat van dienst, grappig genoeg staat in de omschrijving van hun optreden vanavond in Doornroosje dat het doorbraakalbum O is geweest uit 2016. De band trekt toch al wat langer aardig wat publiek, zou ik denken, maar voor mijn gevoel zit er ook wel wat in. Met dat album trokken ze zichzelf een beetje uit een sleur en lieten ze zich ook van een creatievere kant zien, er kwam wat meer jus in de boerenkool. Meer elektronica bijvoorbeeld, niet alleen maar van die stamprock. Daarnaast werden de optredens ook wat gelikter en professioneler. Opvallender. Gewaagder. Wellicht komt het ook wel door die subsidie en ongetwijfeld heeft hun eigen creatieve plek (ook wel “Staatopia” genoemd) in het oude Doornroosje er ook aan bijgedragen. Met Bubble Gum moest die doorstart een succesvol vervolg krijgen dit jaar en dat lukt aardig, gezien optredens op (hun eigen, zou ik bijna zeggen) Down The Rabbit Hole en Lowlands, waar ze succesvol The Prodigy vervingen in de Alpha. Het optreden op deze vrijdagavond is de laatste van de tour en de derde uit een reeks thuiswedstrijden in Doornroosje, dat tot de nok toe is uitverkocht.
Lees verder Gezien: De Staat, Doornroosje, Nijmegen

Gezien: Föllakzoid, Doornroosje, Nijmegen

DSC08291Je moet er een beetje voor in de stemming zijn, denk ik. Voor bands als SUNN O))) bijvoorbeeld, maar misschien ook wel voor Föllakzoid. Ik had er verschillende ervaringen mee op het Eindhoven Psych Lab, waar ze een aantal keren stonden. Het zijn geen psychedelische nummers met een duidelijke kop of staart of goed te volgen lijn, het is meer een soort ritueel, een ervaring, een gevoel. En voor een goed gevoel moet dat een beetje aansluiten bij je stemming op dat moment, denk ik. Inmiddels weet ik wel wat ik van Föllakzoid kan verwachten en dan kun je je er ook op instellen. In de kleine zaal van Doornroosje kan ik er goed in meegaan vanavond. Met dat gevoel zit het dus wel goed.
Lees verder Gezien: Föllakzoid, Doornroosje, Nijmegen