Archief

Archive for the ‘gezien’ Category

Gezien: God is an Astronaut, TivoliVredenburg, Utrecht

18 mei 2018 Plaats een reactie

DSC02787Het is al weer een tijd geleden dat ik God is an Astronaut voor het eerst en laatst zag. Achteraf zie ik dat het in 2009 was in het (uiteraard oude) Doornroosje. Het moet de periode zijn geweest dat ik steeds meer in het post-rock genre ging duiken en ik deze Ierse band op mijn favorietenlijst had gezet. Kan niet anders. Het werd een van de eerste reviews op deze blog ook. Een heel kort stukje. Tegenwoordig schrijf ik veel meer in mijn eigen dagboek. Te veel eigenlijk.
Meer lezen…

Advertenties

Gezien: Sonic Whip, Doornroosje, Nijmegen

9 mei 2018 Plaats een reactie

DSC02609Hey, een nieuw festivalletje in Doornroosje. Sonic Whip refereert naar het inmiddels opgedoekte Automatic Sam, maar waarom ze het nu precies zo genoemd hebben weet ik niet. Het bekt wel lekker en de visuals zijn reuze tof in elk geval. De opzet lijkt een beetje op het dagje Soulcrusher vorig jaar, maar dit is meer een soort ‘desertfest Nijmegen’ met vooral stonerrock, maar ook doom en psych. Een Roadburn afterburn-dagje, zou je ook kunnen zeggen, zonder de zwartgallige blackmetal. Een alternatief bevrijdingsfestival op 5 mei in elk geval. Is dat een goed idee? Ja, dat is een heel goed idee. Mooi weer, mooie bands, mooie organisatie, mooie locatie. Wat wil je nog meer?
Meer lezen…

Gezien: Roadburn 2018 – zondag

4 mei 2018 Plaats een reactie

DSC02438Op de vierde dag (traditioneel de ‘Afterburner’ maar dit jaar wordt die naam niet in de mond genomen door de organisatie) zijn we blijkbaar nog niet helemaal scherp. We blijven wat te lang op het terras hangen om nog naar binnen te komen komen bij het Amerikaanse Wrekmeister Harmonies. Er staat een mega-rij bij Het Patronaat.
Meer lezen…

Gezien: Roadburn 2018 – zaterdag

4 mei 2018 Plaats een reactie

DSC02323De zaterdag begint eigenlijk nog relatief rustig met de loom voortslepende en uitgerekte zwartgallige (funeral) doom van Bell Witch in de Koepelhal. De hal is nog licht doordat de ramen op rechts niet zijn geblindeerd en dat is eigenlijk jammer, dit soort donkere en tergend depressieve muziek leent zich wel voor een donkere setting, en dan zouden de stokoude zwart-wit video’s op de achtergrond misschien ook wat mooier naar voren komen (al zie ik weinig verband in de verschillende beelden, en regelmatig komen dezelfde passages terug).
Meer lezen…

Gezien: Roadburn 2018 – vrijdag

4 mei 2018 Plaats een reactie

DSC02108We hebben er lang op gewacht en gesmeekt bij Walter zelf, maar het is toch vooral ook aan curator Jacob Bannon te danken dat Motorpsycho op de vrijdag het hoofdpodium mag openen met een setje van twee uur. Lang voor festivalbegrippen, best nog kort voor een Motorpsycho-show. De Noren stonden hier al wel een keer eerder in 2009 maar toen waren we nog geen vaste bezoekers van het festival. Na Opeth in 2014 een andere persoonlijk favoriet op het festival dus, je kan het slechter treffen op zo’n vrijdagmiddag.
Meer lezen…

Gezien: Roadburn 2018 – donderdag

4 mei 2018 Plaats een reactie

DSC01953Het is de donderdag van Roadburn 2018. Tilburg voelt vertrouwd. Relaxed. Onze fijne B&B ligt er weer heerlijk bij op ca. 25 minuutjes (rustig) lopen. Spullen droppen en gelijk genieten. En wat is het fantastisch weer; de vroege zomer is net op tijd begonnen en pas op zondag spotten we een spatje regen. Het is vier dagen rondlopen in de korte broek. En dat was zeker niet mogelijk de afgelopen twee jaar. Café Bakker in het straatje om de hoek bij 013 is weer de vaste plek voor de eerste speciaalbiertjes van de dag en die smaken extra lekker op temperatuur. 013 en omgeving is voor vier dagen weer het mekka van de (vooral) mannen-met-zwarte-kleren-en-lange-baarden-en-tattoos. Hoe harder en bozer de muziek, hoe aardiger de bezoekers zijn denk ik wel eens, al scheelt het dat veel festivalgangers de weg naar de coffeeshops ook wel weten te vinden misschien. Wat dat betreft is de sfeer fijn mellow. En de muziek lomp. Doom/stoner/black/psych- of avant-garde metal bijvoorbeeld. Maar ook wel postrock, dark-folk, duistere ambient, prog-jazz of zelfs elektronische muziek. Waar de hippe festivals voor jongeren steeds meer naar hiphop/dance/electronica/pop verschuiven, vinden we hier nog de heilige verering van mighty gitaar(riff). En lange nummers. Hele lange nummers. We zien dit jaar een set van 70 minuten en een set van 85 minuten. Met slechts een nummer. We krijgen ultralange gitaarjams voorgeschoteld, zonder dat het gaat vervelen. Er is verbroedering tussen publiek en bands. Tussen vrienden en oude bekenden. Er zijn nieuwe ontmoetingen. En er is een uiterst internationaal publiek. Zo’n 70% van alle bezoekers komt van buiten onze landsgrenzen (uit 60 verschillende landen zoals Australie, China, Chili, Singapore) en dat valt vooral op als je voor het podium staat. Zo lang ben ik nu ook weer niet, maar tussen al die kleine zuiderlingen heb ik een extra voordeel, al voel je je dan ook wel eens bezwaard als je wat verder vooraan wil staan. En dat wil je soms wel, want op Roadburn staat het neusje van de zalm op dit gebied. Je vindt er bijna geen slechte bands. Iets van 90% van de meer dan 100 bands kende ik in eerste instantie helemaal niet, maar je weet dat het vaak goed is. Het is meer zoeken op je gewenste genre en dan helpt goed inluisteren natuurlijk ook wel. Ik kom er nu voor het vijfde jaar en ook dit keer moet ik na afloop bekennen dat het toch wel mooiste festival van het jaar is. Het voelt weer als thuiskomen. Ook al heb ik geen lange baard.
Meer lezen…

Gezien: A Place to Bury Strangers, Doornroosje, Nijmegen

3 mei 2018 Plaats een reactie

DSC02548Het is nogal een WTF-vertoning dat duo van Buck Gooter in het voorprogramma. En dat bedoel ik niet direct positief. Op rechts staat een wat oudere ridderkoning met bierbuik en gat in z’n shirt met een maliënkolder om zijn hoofd en een glanzende grote akoestisch/elektrisch gitaar om zijn nek. De ander beweegt als een maniak over het podium en wisselt schreeuwzang af met elektronische drums(pads) en heeft voor wat voor reden dan ook een ketting met belletjes om zijn nek. Billy Brett en Terry Turtle maken er een beetje simpele, rauwe en wat lelijke vertoning van eigenlijk. De liedjes lijken een noise/punk-achtige aanklacht tegen weet-ik-veel en het gitaarspel is matig (dit zou ik ook nog wel kunnen die paar akkoorden denk ik nog). Het is vooral aan de inzet van de knaap op links (een doodgewone aardige jongen lijkt me achteraf bij de merchendise) te danken dat hij met de gekke capriolen en tong uit de bek nog voor wat vermaak zorgt.
Meer lezen…