Home > concert, gezien, Uncategorized > Gezien: Soulfy, Doornroosje, Nijmegen

Gezien: Soulfy, Doornroosje, Nijmegen

DSC06218Vorige week donderdag was er in Doornroosje weer eens een ouderwets avondje metal, georganiseerd in samenwerking met FortaRock. Hoewel het genre me niet altijd (meer) kan boeien in een redelijk standaard vorm – het is maar waar je van houdt natuurlijk ook – had ik toch wel weer zin in zo’n avondje metaal. Het Braziliaanse Soulfly, opgericht in 1997, heb ik destijds met name gevolgd vanwege frontman – en oprichter – Max Cavalera, toen vooral ook bekend van Sepultura, waarmee hij in 1996 het succesalbum Roots maakte, om het jaar daarna de band te verlaten. Sepultura zelf bestaat nog steeds overigens. In die tijd was dat album een goede vertegenwoordiger van mijn ‘harde kant’. Dus ja, van dit soort ‘tribalmetal’ hield ik wel van. En nog steeds eigenlijk. De eerste paar albums van Soulfly heb ik nog regelmatig gedraaid om de band daarna behoorlijk uit het oog te verliezen. Echt opzienbarend vond ik het ook allemaal niet meer wat ze maakten denk ik – vooral meer van hetzelfde – maar als de imposante en wereldberoemde brulboei op fietsafstand te zien is, dan – eh – fiets ik daarvoor graag even om.

Ik ben wat later vanavond, en moet daardoor Lody Kong missen, maar waarom moeten er dan op metaalavonden dan ook zo vaak zoveel bands staan. Wellicht is het een vriendendienst. In dit genre zul je, als je niet zo bekend bent, anders vooral voor lege zalen spelen gok ik. Of heeft de hoofdact zelf niet zo’n zin om lang te spelen, en zijn de andere bands aardige opvullers van de avond. Soulfly zelf is met een uurtje toch ook aan de korte kant. Met vier bands moet je dan toch op tijd beginnen, en ik kom dus pas binnen bij het Amerikaanse Incite, die ik al goed hoor voordat ik de laatste deuren open doe. Bas en drums staan op een lekker hard wapperende stand en de band beukt er aardig op los. De grote rode zaal is nog niet echt vol, maar ik hou wel van wat ruimte. Grappig genoeg staat het meeste publiek op de verhoging en is er vooraan plek zat. Vooraan wordt er dan wel steeds meer gepogood, dus daar is ook wel ruimte voor nodig. Beide voorprogramma’s zorgen voor leven in de zaal en zijn in die functie absoluut goede opwarmers. Het publiek wordt door beide bands flink opgejut om mee te doen. De roffelende metal van Incite klinkt vrij standaard maar wel aardig. Vooral de tempowisselingen bevallen me, alsmede een aantal aardige gitaarsolo’s, een aantal vette riffs en het fijn bonkende geluid. De band uit Phoenix, Arizona bestaat sinds 2004 en maakt formeel zoiets as groove en trash metal met hardcore (punk) invloeden. Richie Cavalera op zang is de stiefzoon van Max Cavalera van Soulfly. Niet gek dus dat hij de band mee op tour neemt. Geen gekke band dit Incite, al is het verder niet bijster verrassend of origineel.

DSC06128

Incite

Dat is het Australische King Parrot verder ook niet echt, maar dat compenseren de heren wel met hun gekke fratsen op het podium. Het tempo gaat ook verder omhoog tot standje punkige speed- of thrashmetal, door zichzelf omschreven als heavy thrash grind punk metal. De frontman en bassist spelen zonder shirt waardoor we goed zich hebben op hun bierbuiken. Zanger Matthew “Youngy” Young maakt veel contact met het publiek, schreeuwt uitgebreid tegen de voorste rij. Waag het niet om niet mee te doen! Zijn flesjes water zijn daarbij een wapen, hij gooit de ene na de andere leeg op het publiek. Bassist Matthew “Slatts” Slattery is een guitig mannetje die af en toe grote ogen opzet. Over wiet gesproken, ze krijgen nog een joint aangeboden uit het publiek die afgegeven wordt aan de drummer. Die zal er wel raad mee weten. De Australische band speelt best strak en het tempo is aanstekelijk. Het publiek gaat daar goed in mee, vooral vooraan dus. Een opzwepende show is het, zonder mij verder echt muzikaal uit te dagen, maar wat geeft het. Dit kon ik verwachten.

DSC06144

King Parrot

DSC06161

King Parrot

 

In die zin valt Soulfy dan wat tegen. Je verwacht een overrompelende show van de headliner en dat de bekende nummers van de plaat live imposant worden uitgevoerd. Daarvoor ga je naar een concert ook. In dit geval staat de geluidsmix naar mijn gevoel niet helemaal jofel ook en is de gitaar van Marc Rizzo (sinds 2003 bij de band) wat slecht te horen, of ik sta echt te veel naar rechts en zit zijn geluid meer op het linkerkanaal of zo. Bassist Mike Leon zit sinds kort bij de band sinds Tony Compas vertrok naar Fear Factory. Grappig genoeg kun je dat zien, hij heeft nog frisse energie en lijkt het echt heel tof te vinden, doet goed zijn werk, al heb ik het idee dat zijn bas niet altijd goed in sync loopt met de drums, al moet ik zeggen dat dat weer juist niet opviel toen ik wat verder naar achteren in het midden ging staan. Op de drums, sinds 2012 actief bij Soulfly, Zyon Cavalera – zoon van. De nog jong ogende knul is mager en lijkt wat moeite te hebben met het tempo, althans zo kijkt hij continu, maar het klinkt verder aardig. Cavalera zelf is ondertussen twee keer breder geworden sinds ik hem voor de laatste keer zag, al weer lang geleden in 2002 op Dynamo Open Air (op het Bospop terrein, hier nog een verslag van Metalfan.nl). En met breder bedoel ik niet gespierder. Hij lijkt te zijn opgeblazen als een ballon door een overdosis fastfood. Maar goed, uiterlijk boeit niet echt. Zijn gitaarspel klinkt redelijk standaard, maar het ergste is nog dat zijn imposante roggelstem er gewoon niet echt meer is. Misschien heb ik het gemist en doet hij dit allang niet meer op een indrukwekkende manier, maar vanavond is er te weinig over van zijn dikke graftakkeherriegrunts. Maar goed. De songs worden nog aardig opgepakt door het flink opgewarmde publiek. Die hebben sowieso zin in een feest in de zaal, dus er is behoorlijk wat gepogo, stage-dives en circlepits. Er komen uiteraard veel nummers langs van het vorig jaar verschenen Archangel, maar er wordt volgens mij vooral hard meegezongen met klassiekers als “Prophecy” (Prophecy , 2004) en  “Tribe” (Primitive, 2000, met “Umbabarauma” outro), en met covers van Sepultura als “Refuse/Resist” en – uiteraard – “Roots Bloody Roots”. En die laatste vind ik geweldig, maar in deze live-uitvoering had ik er toch meer van gehoopt. Gaaf vind ik dan wel de uitvoering van “Ace of Spades”, cover van Mötorhead (RIP Lemmy), uitgevoerd samen met King Parrot. Soulfly sluit daarmee wel pardoes ook af, terwijl op de setlist nog het heerlijke “Jumpdafuckup / Eye for an Eye” staat. Nee, Soulfly is vanavond niet legendarisch en mist power en wat glans. Het publiek was daarom de grote winnaar vanavond, die maakte er een groot feest van. En mede daarom was het toch best vermakelijk allemaal. Die noodzakelijke dosis metal zit er ook weer in…

Alle foto’s: hier.

DSC06176

DSC06208

DSC06207

DSC06181

DSC06216

Soulfly Setlist Doornroosje, Nijmegen, Netherlands, Archangel Tour 2016

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: