Home > festival > Lowlands 2014: some kind of tips

Lowlands 2014: some kind of tips

DSC01988Eigenlijk had ik een goede grap in gedachte bij het geven van de tips voor Lowlands 2014. Zoiets van: zie hieronder de tips. En dan de rest van de pagina leeg laten. Moehahaha! Een statement. Zo van..  Tsja. Tips. Goh. Geen idee joh. Het is echt lastig om “must-see”-acts te vinden dit jaar op het festival. Natuurlijk zijn we ook wel een beetje verwend, maar er staan ook gewoon een zooi bands die we al vaker op elke straathoek hebben kunnen zien de afgelopen jaren. En/of het is van de categorie 3FM-meuk. Of het is zoutloos. Vind ik dan hè. Goed, dan hoeft driekwart van de aangeboden bands ook niks voor mij te zijn (je kunt toch niet alles zien), maar het is toch ook fijn als er wat bijzonders bij zit. Ook onder de onbekendere dingen zit nou niet heel veel waar ik echt heel warm van wordt. Vorig jaar hadden we nog best wel goede uitschieters (en bands die ik nog niet eerder had gezien, zoals Bo Ningen, Goat en Unknown Mortel Orchestra). Maar waar gaan we dit jaar van zeggen: ‘sodeknetter, wat een verrassing’? Echt geen idee. Lowlands moet toch ook voor ieder wat wils zijn, maar sommige genres komen er toch wel weer bekaaid van af. Zo kan ik wel weer zeuren dat er weinig echte metal staat (pubermetal niet meegerekend), of post-rock, progressieve rock/metal of echte psychedelische knallers, maar laat ik dat eens niet doen. Je gaat. Of je gaat niet. We doen het er mee. En we vermaken ons. En is het echt zo erg? Of is het allemaal maar onderbuikgevoel?

Tja, ik weet het niet. Dat kun je achteraf het beste zeggen misschien. Dat onderbuikgevoel leeft wel bij meer die-hard Lowlanders. Lowlands directeur Eric van Eerdenburg probeerde er recent antwoord op te geven, zie dit interessante Q&A artikel op LowLove. De waarheid zal wel in het midden liggen. Ik denk zelf dat de programmering best wat scherper had gekund (Pukkelpop doet dat net wat beter) en dat het festival onevenredig duur is geworden. Maar we houden op met zeuren. Er staan er nog echt wel wat bands waar ik naar uitkijk, zie de tips hieronder. De vrijdag is dan wel ronduit zwak vind ik, maar de zaterdag en zondag vallen dan nog best mee. Neem ook de reservebank in ogenschouw (de ‘wellicht ook wel aardig’-bands) en je vult je dag wel. Of wordt het dit jaar gewoon een relaxed weekendje, waar niets moet, waar we meer naar films gaan kijken, het theater induiken, of waar we met onze blote reet de hele dag in de sauna gaan rondlopen. Ook wel eens lekker toch. Niet dan?

Met het blokkenschema in de hand doen we dus toch maar even een rondje langs de schijven. De Lowlands Spotify-lijst van alle live-acts tot 23:00 uur (10 nummers per band) vind je hierrrrrrrr.

Tips van andere betweters: KindaMuzik / Nu.nl / Alternative.blog.nl / CJP / Volkskrant / 3voor12


Vrijdag

India Marmozets (16:45)

Deze mathrock/hardcore fratsen bevallen me op zich wel van deze jonge Engelse band. Beetje lastig te verteren mengelmoes soms ook en dat likje emo hoeft ook niet zo, maar het is knetterenergiek en die Dillinger Escape Plan-achtige fratsen tussendoor… lekker. Bovendien… zangeresje hoor. Zingt schoon, schreeuwt goed lelijk.

India Temples (20:15)

Lekkere frisse psychpop. Sixties/seventies vibe. Nog meer pop dan een Tame Impala. Funky kapsels.

Reservebank:

Alpha Blood Red Shoes (13:30)

Alpha The Asteroids Galaxy Tour (14:50)

Grolsch Milky Chance (19:00)

Lima Soviet Suprem (20:00)

Charlie Bombus (20:50)

Lima Fiddler’s Green (22:00)

Zaterdag

India Real Estate (13:15)

De lekkerste saaie niks-aan-de-hand-muziek de je kunt bedenken. Rinkelende gitaren die je oren kietelen. Fris. Fruitig. Zomers. Schoenen uit. Blote voeten in het gras. Ogen dicht.

India Nick Mulvey (15:00)

Een tipje in de categorie ‘kerels met een akoestische gitaar’. Niks voor mij normaal gesproken, maar op het Valkhof Festival was het best een warm bad: “Zo is het mooi hoe bedeesd hij soms nummers begint, waarna de band mooi en gloedvol inzet. … Met een lik melancholie, maar het wordt niet overdreven. Mulvey vindt hier de juiste balans. Zomerse ‘feelgood’-muziek, zonder dat het al te zoet te wordt, en met genoeg diepgang om het interessant te houden.” Guilty please momentje: het meezingen van het hitje “Cucurucu” (ja kukelekuu!).

Charlie Beastmilk (19:15)

Kijk. Deze Finse band stond op Roadburn. Daar staan veel meer bands die de organisatie van Lowlands mag boeken. Dit is ongepolijste post-punk. Een rauwe Joy Division. Zoiets. Maar ook invloeden van Bauhaus, The Sisters Of Mercy, Misfits en The Cure worden genoemd. Of volgens de band zelf: “Elements of a gloomier Joy Division, an angrier Echo & The Bunnymen, a medicated Killing Joke, and even a lush layering of Peter Murphy.” Oftewel: “Apocalyptic death-rock“.

India The Amazing Snakeheads (22:10)
Schotse rauwe punkblues met wat schelle en schreeuwerige zang. Een beetje smerig. Het mag. Denk Jon Spencer Blues Explosion. Of zoiets. Vette bandnaam sowieso.

Reservebank:

IndiaFirst Aid Kid (11:30)

Xray Birth of Joy (13:00)

Xray Larry Gus (14:30)

Grolsch Boy & Bear (15:30)

India Cage The Elephant (16:45 I)

Bravo Jungle (17:50)

Alpha The Boxer Rebellion (18:15)

Lima Roy de Roy (20:00 L)

Zondag

Xray Orgaanklap (13:20)
Nederpunkfolkgaragerock. Motorhead meets Heideroosjes meets De Raggende Manne. Zoiets. Best geinig. Simpel natuurlijk. En vieze teksten. Jongens toch…  Meer. Voor. Mannen.

Bravo Kovacs (13:30)

James Bond-achtige allure, zwierig, majestueus, jazz, soul. Deze dame heeft een imposante doorleefde strot als Shirley Bassey of Grace Jones, en de ‘don’t fuck with me’ uitstraling van een Sinead O’Connor of  Skin. En ze komt ‘gewoon’ uit Eindhovuh jonguh!

India Jonathan Wilson (14:30)

Neem het poppy karakter van Floyd. Een lik country. Een beetje desolaat en nonchalant gezongen, loom als wiet. Met violen. En dan ineens een lalala rocknummer. Of majestueuze indiefolk. Een psychedelische gitaarsolo. Crosby, Stills & Nash, Joni Mitchell, Neil Young, Wilco. ‘Niks voor jou’, hoor ik je zeggen. Of toch…

Bravo SOHN (15:30)

De band rondom de in Wenen residerende Londense producer mocht vorig jaar invallen voor London Grammar (die dit jaar weer verstek moesten laten gaan). Dit jaar terecht een ‘echt’ plekje op het festival. Fijne electronische knisperbeats, fris sample-werk, en met een stem die aan James Blake doet denken, maar muzikaal veel sprankelender is.

India Red Fang (16:30)

Eerlijk is eerlijk: deze Amerikaanse band hebben we ook al vaker gezien, maar het is zeer strakke stonerrock/metal. Prettige zelfverzekerde boys ook. Misschien wel de beste “ietwat hardere” band dit weekend. Vergeet Queens of the Stone Age. Red Fang it is!

India Royal Blood (18:30)

Okay. Meer heavy stonershit. Maar 2 man? Aha. Stevige gitaren. Zang als Jack White? Beetje zoet soms? Vooruit. Het mag. Massieve riffs? Jazeker. Josh Homme maakt ze niet zo lekker meer hoor. Mag het? Ja natuurlijk. Uit Engeland. Brighton.

Grolsch Portishead (20:40)

Deze Britse triphopband uit Bristol had haar hoogtepunt in de jaren negentig en wordt gezien als voorloper van bands als Moloko, Hooverphonic en London Grammar. Volgens wikipedia dan. Ze zaten in dezelfde stroming (of noem het vaarwater) als Massive Attack. Ik zag ze voor het eerst op Rock Werchter 2011 op het grote podium. In de open lucht ja. Toen stonden we tussen de Coldplay fans. Moet beter kunnen in de tent dacht ik zo.

Reservebank:

Bravo Fink (11:30)

Xray Little Big (17:30)

India St. Vincent (20:15)

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: