Home > festival > Lowlands 2012 – tips en tricks (zaterdag)

Lowlands 2012 – tips en tricks (zaterdag)

Deel twee van de tips en de tricks van Lowlands: de zaterdag (vrijdag hier, zondag hier). We gaan gewoon verder en vinden op zaterdag nog een aantal interessante acts, al lijkt deze dag toch wel de minste van de drie. Maakt niet uit. Je kunt altijd nog een duik nemen in het beugelbad, en dat is gezien de weersvoorspellingen ook broodnodig zo te zien. Update: vanaf 16:00 vanaf de WC’s richting de Alpha tot aan het strandje bij de Charlie: het grote watergevecht. Veel alternatieve routes dus vandaag. Je kan ook zeggen dat ik het gewoon niet weet. Ook best….

____________________________________________________________________________

india

James Vincent McMorrow

Deze Ier zag ik al eerder in 2011 op de-Affaire met zijn warme en sprankelende gitaarspel en zijn bloedmooie (soms wat hoge) stem. Op Lowlands dit keer mét band en – naar ik aanneem – nu wél met baard. Dit soort folky singer/songwriter muziek (referenties als Ray LaMontagne, Damien Rice en Bon Iver worden genoemd) is doorgaans niet direct mijn eerste keus, maar als openingsact lijkt het prima achtergrondmuziek om eens de slaap goed uit de ogen te wrijven en voorzichtig eens te gaan denken aan een eerste biertje. Of toch een kop koffie?

____________________________________________________________________________

Alt-J (∆)

Het is ∆ maar je kunt het ook gewoon als Alt-J schrijven, de code om dat symbool op je Mac te toveren. Het wiskundige symbool delta dus, het symbool van de verandering, maar ook de naam voor een van de Lowlands tenten in een ver verleden (1995-1997). Maar dat laatste is toeval. De Engelse band brengt subtiele en warme folkpop met harmonische samenzang, prettig ondersteund door prikkelende percussie en elektronica. Het verschil met andere bands: pakkender, slimmer, verrassender. Groeit bovendien bij elke wasbeurt.

____________________________________________________________________________

[alternatief]

Spinvis

Kun je niet vaak genoeg zien. Erik de Jong is natuurlijk de man met die fluisterend gezongen flarden van teksten (de pure poëzie van alledaagse zinnen) en die wat vreemde maar verdomd prachtige liedjes. Hij heeft een geweldige band om zich heen verzameld, waarmee hij makkelijk kan schakelen van romantiek/melancholie/bezinning tot pure rock. En dat in elke stand. Kunstzinnige woordengoochelarij en knappe, originele composities.

____________________________________________________________________________

[alternatief]

Saschienne

Van de Bravo is het niet ver naar de X-Ray voor een eventuele opvulling van een gat in het programma (Eagles of Death Metal of De Avonduren zijn niet zo aan mij besteed). Saschienne is romantische (minimale) techno/pop. Kan dus retesaai zijn, maar als het echt warm weer wordt is hard dansen toch al niet zo’n prettige bezigheid. Producer Sascha Funk knutselt hier zijn lichte beats, en zijn vrouw Julienne Dessagne zingt daar zwoel overheen.

____________________________________________________________________________

En… we gaan even door met wat alternatieven, de keuze maken we wel op het terrein tussen Nobody Beats The Drum 333” en FIDLAR, al zou je eventueel ook nog voor het feestelijke La Pegatina kunnen kiezen… Dansen, headbangen of springen. U roept het maar. Dus:

____________________________________________________________________________

[alternatief]

Nobody Beats The Drum 333”

Wat een ongelooflijke killer-video is dat! Eeerste filmpje hieronder. Moet je echt even bekijken. Nee serieus. Volgens de beschrijving brengt de formatie uit Utrecht ‘electrohiphopdancebeukbeat’. Dat klinkt al goed – maar met hun 333 inch aan videoschermen – een stuk of negen – moet het visueel ook wel een hoogstandje worden.

____________________________________________________________________________

[alternatief]

FIDLAR

Lo-fi skate- surf- of garagepunk uit Californië met van die korte nummers die verre van origineel zijn, maar zo heerlijk ongecompliceerd en aanstekelijk. Daar kun je net aan toe zijn bedoel ik. De bandnaam staat voor Fuck It Dog, Life’s A Risk dus dan weet je wel wat voor vrolijke branieschoppers het zijn.

____________________________________________________________________________

Willy Moon

Gemist op de-Affaire dit jaar, maar als het effe kan wil ik het dit keer niet missen. Rockabilly wordt hier behendig in een aanstekelijke mix gegooid waarbij de samples je om de oren vliegen. De Australiër wordt op het podium wordt vergezeld van een gitariste, een drumster en een turntablist. Een vernieuwende en originele act die misschien wel hoge ogen gaat gooien hier. Of is het toch een wat flauwe gimmick? Effe checken.

____________________________________________________________________________

Nog twee alternatieven – ik ben dit jaar een twijfelaar. Al kan het ook zijn dat ik een broodje kroket ga halen…

____________________________________________________________________________

[alternatief]

Lima

Linnea Olsson

Meisje met cello uit de begeleidingsband van Ane Brun. En ja, als je er toch bent, kun je net zo goed zelf even ’s middags een optreden verzorgen. Er zitten een paar mooie liedjes tussen zo te horen, maar het is net als popcorn. Je moet er maar net zin in hebben bedoel ik.

____________________________________________________________________________

[alternatief]

Two Door Cinema Club

Omdat je nu eenmaal niet het hele weekend de Alpha kan vermijden. Maar of de band met zijn vrolijk dansbare electro-indierock het dak eraf gaat spelen is nog wel een beetje de vraag. Althans, de vraag is of ik dan mee ga springen. Misschien net iets te toegankelijk en minder eigenwijs, maar wel lekker behapbaar. Voor als je in een blije stemming bent. Je moet er maar net zin in hebben bedoel ik.

____________________________________________________________________________

Shazalakazoo

Eigenlijk vooral vanwege de naam. Wereldbeats in een balkanparty sausje. Ze noemen het zelf ‘folkstep’. Dan hoor ik je denken: ja ja, daar moet je dus net zin in hebben. Inderdaad. Maar je kunt het maar achter de hand hebben als je zin hebt in een dansje en een feestje.

____________________________________________________________________________

Kasabian

Inmiddels doorgegroeid tot een rockband van redelijk formaat en veel te zien op festivals. Ik vind het nog steeds wel een aardige britrock-band al is het misschien wat meer naar een standaard stadion-act afgegleden. Het gelijknamige debuutalbum uit 2004 vind ik nog steeds het beste, maar goed, dat kan ook nostalgie zijn. Het kan ook zijn dat door het vertrek in 2006 van een van de belangrijke songschrijvers van de band – Christopher Karloff (gitaar, synthesizer) – de band wat minder is geworden, maar nog steeds wel o.k. i.m.h.o. Detail: de band heeft dit jaar moeten afzeggen voor Pinkpop, maar gaf op Rock Werchter gewoon een degelijk optreden. Zelfverzekerde zanger trouwens, die het publiek graag opjut zonder dat het vervelend of arrogant wordt.

____________________________________________________________________________

Goed, dan heb je nog het stemmige Chromatics (Amerikaanse synthpop, heel goed in hun klasse begrijp ik) of de hardcorepunk van Letlive of de frêle muziek van singer-songwriter van Ane Brun, ik weet het niet. Misschien gewoon weer naar een simpele Knife Party?

____________________________________________________________________________

Knife Party

Bestaat uit leden van Pendulum (Rob Swire en Gareth McGrillen) maar heeft daar niet heel veel mee te maken. Geen gitaren hier of live muziek, maar twee Australische  DJ’s die vooral aan knoppen lopen te draaien: denk aan ‘electrohouse, dubstep, moombahton (electrohouse met reggaeton)’ aldus de beschijving. Op Werchter was dat in elk geval een flink dansfeest.

____________________________________________________________________________

Om de dag (met live muziek) af te sluiten: geen idee. Gooi het maar in m’n pet. Ik draai een rondje op het terrein en m’n vinger wijst naar een of meerdere tenten:

  • Alweer Triggerfinger; goede zwetende Belgische (stoner/blues)rock, maar al zo vaak gezien? [Alpha]
  • De oer-soul van Charles Bradley misschien, debuteerde in 2011 op 64-jarige leeftijd? [Lima]
  • De (wel heel softe) indiepop met lichte swing van The Whitest Boy Alive? [Grolsch]
  • Cabaretier André Manuel, omdat er meer te doen is dan alleen muziek (en hij natuurlijk een held is, ook op muzikaal vlak)? [Juliet]
  • Krema Kawa misschien? Feestmuziek met ska, reggae, punk, latin? [Lima]
  • The Walkmen? Omdat anderen zeggen dat dit gewoon hele goede indierock is?  [India]
  • Skrillex? Om te kijken hoe de diepe bassen klinken in de Alpha? [Alpha]
Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: