Home > festival, gezien > Verslag de-Affaire, dinsdag, Nijmegen

Verslag de-Affaire, dinsdag, Nijmegen

Jawel, het gratis festival de-Affaire op en rond het Valkhof in Nijmegen gaat gewoon de hele week door. Na een paar mooie dagen volgde de dag van het vuurwerk… De dinsdag…. Foto’s hier.

Vlak voor het begin is het nog niet heel druk bij Fucked Up maar het aantal mensen groeit snel. Het contrast tussen de frontman en band kan niet groter zijn. De grote Damian Abraham, alias Concentration Camp, is de grote vetklep terwijl de band zelf bestaat uit nette kereltjes en een fatsoenlijke bassiste. We horen degelijke punk rock, maar de band staat voornamelijk als een achtergrondkoortje te spelen. De zanger trekt al snel zijn shirt uit, slaat een vol bierblikje tegen zijn hoofd en duikt het publiek in om voorlopig niet meer terug te komen op het podium. Op zoek naar ongein, en ehm… interactie met het publiek. Hoewel Fucked Up op de plaat best aardig en een tikkie vernieuwend kan zijn, gaat de aandacht hier volledig naar de show en speelt de band verder een weinig opzienbarende set van standaard punk rock. Hoe vermakelijk de zanger ook is, na een half uur hebben we het wel gezien en dalen de trappen af van het valkhof.

Fucked Up

Fucked Up

Daar horen we nog de laatste tonen van King Locust en dat levert alleen een fotootje op, van boven:

King Locust

Errors dan. “We are from Glasgow” en we horen dan ook gelijk een joekel van een Schots accent. We zien een paar jongemannen die licht dansbare electronische pop met een vleugje post-rock produceren. Het geluid reikt weer eens niet zo ver op het podium van de Voerweg. Binnen een metertje of twintig is het allemaal goed te horen, maar daarbuiten is het een stuk minder en dan heb je ook gelijk last van andere herrie op het terrein. De gitaar staat helaas ook wat zacht, daar zit veel meer power in. En dat kan de muziek ook wel een beetje gebruiken. Het blijft allemaal een beetje braaf. Toch zijn het de aanstekelijke ritmes aangevuld met synthesiser en Super Mario bliepjes die je zachtjes doen heupwiegen. Hier plakken we het labeltje “aardig” op.

Errors

Toro Y Moi is ondertussen in de Barbarossa Ruïne bezig met zijn electronische dromerige poppy beats. Chillwave, ja dat is wel een aardige omschrijving. En misschien verklaren ze me voor gek maar ik hoor af en toe een vleugje Motown. De kenmerkende hoge zang van Chazwick Bundick is helaas wat slecht te horen terwijl dat nou net zijn muziek bijzonder maakt. Voor de rest is het echt wat te loom en te zweverig voor mij en nodigt het vooral uit om breeduit in het gras te gaan liggen, maar daar is het te druk voor.

Toro Y Moi

Er staat een drumstel voor het podium op de grond. Stilte voor de storm. We zien drie oermannen in onderbroek opkomen. Holbewoners met haar. Veel haar. De drie mannen van Monotonix zetten hun garagerock in en langzaam ontploft de-Affaire. De zanger spuugt, snuift zijn neus leeg en begint als een doldwaze maniak rond te rennen door het publiek, trekt het bier uit ieders handen om het daarna over het drumstel te kieperen, spuit flesjes water over het publiek, gooit een meisje op het drumstel, maakt een kopstoot met een fotograaf, duikelt zelf over het drumstel, trekt zijn onderbroek half naar beneden en iemand mag met zijn slipper op zijn reet rammen… En dat is nog maar het begin. Er onstaat een dikke moshpit bij de band, en de fotografen zweten en rennen als idioten om het allemaal vast te leggen. Dan wordt het hele drumstel opgepakt en de band gaat gewoon een stuk verderop spelen. En later nog een stuk verder. De zanger klimt in een geluidstoren. De zanger klimt in een kliko-bak en gaat met bak en al een stukje crowdsurfen. De gitarist kan dat ook. Crowdsurfen terwijl je gewoon doorspeelt op gitaar. De band verplaats zichzelf maar weer eens, geholpen door het pubiek, en gaat verder op de bar. Nou ja, heb je een beeld? Wat een show! En die muziek? Die is ook dik in orde: vette garagerock met strakke drums. Maar we waren een tikkie afgeleid. Dit is de show waar iedereen op de-Affaire het nog lang over zal hebben. Dit moet je een keer meegemaakt hebben. Maf, absurd, idioot, briljant, vies én lekker!

Monotonix

Monotonix

Monotonix

Monotonix

Op het hoofdpodium begint The Heavy met funky, soulvolle muziek. En het is druk. De meeste mensen genieten zich suf van de band met charismatische zanger. Ik had wat meer afwisseling verwacht, en vond het net wat te braaf, dus loop ik even door naar het Lift! podium waar het Nederlandse Krach staat te spelen. Met foute witte hempjes aan maken ze lekkere dansbare rock verweven met electro. En dat doet me ergens wel denken aan The Infadels, maar Krach heeft een eigen smoel. Het rockt, het schuurt en het stuitert. Dat moet een leuk debuutalbum worden. Release in het najaar.

The Heavy

Krach

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: