Gezien: Bevrijdingsfestivals – sfeerreportage

Het was een beetje vies weer. Koud, guur, grijs en nat. Maar goed, de bevrijdingsvlam brandde en maar afgelopen zaterdag gingen toch nog veel mensen de vrijheid vieren bij een van de vele bevrijdingsfestivals in het land. Hieronder een sfeerreportage met een aantal foto’s vanuit Wageningen, maar we waren ook nog op tijd terug in Nijmegen om te genieten van de laatste band van het festival aldaar, een klein maar fijn festival in het Hunnerpark waar Jungle by Night deze dag op een swingende wijze mocht afsluiten.

Gezien: Steven Wilson, 013, Tilburg

Alsof je in een droom zit. Een geweldig avontuur met fascinerende beelden. Sprankelend, bevrijdend, boeiend en spannend, maar soms ook zuigend en donker als een  verontrustende nachtmerrie waar donderwolken zich samenpakken en af en toe uitbarsten in indrukwekkend geweld, om daarna weer terug te keren naar de zoete geruststellende romantiek. Beeld en geluid komen op zo’n perfecte manier bij elkaar dat je helemaal de wereld van Steven Wilson wordt ingetrokken, woensdagavond in 013 in Tilburg. Alles is van tevoren tot in de puntjes voorbereid zonder dat het geheel als te bedacht overkomt. Laat dat maar aan de meester over. Wilson is een perfectionist, een muzikaal genie, een topproducer. Alles klopt gewoon. Het geluid klinkt zeldzaam goed en gedetailleerd, de lichtshow is uitmuntend, en Wilson heeft een uitstekende band om zich heen verzameld. Ondanks dat perfectionisme gaat hij spontaan om met het publiek en de bandleden. Dat hij wat verkouden is vanavond deert niet. De BH die op het podium wordt gegooid wordt grappend naar de bassist gegooid. ‘Daar weet hij wel raad mee…’

Gezien: Oranjepop, Nijmegen

Een beter begin van het festivalseizoen kun je je eigenlijk niet wensen. Lekker weer, gezelligheid, bier en bands. Het was allemaal aanwezig op Oranjepop, de leukste plek om een groot deel van de Koninginnedag rond te hangen in Nijmegen. Vind ik dan. Stichting ‘t PACT organiseert dit Oranjefeest al weer jaren in het gezellige Hunnerpark (waar op 5 mei ook het bevrijdingsfestival in Nijmegen plaatsvindt trouwens), vlakbij de Waalbrug en het Valkhof Park (waar in juli festival de-Affaire plaatsvindt). Oranjepop heeft ook wel wat van de sfeer van de-Affaire – dat heb ik vast al eerder genoemd – vanwege de ongedwongen sfeer met goede muziek en het weerzien van oude bekenden. In een mooie omgeving. Op het terrein staan er eigenlijk twee podia, een ‘mainstage’ met de wat grotere Nederlandse acts en het ’3VOOR12 Gelderland’ podium waarop een aantal leuke lokale bands staan geprogrammeerd. Het derde podium is meer een tent, een tipi, oftewel ‘De Nieuwe Oost Tipi’ aldus de organisatie, en dat is werkelijk intiem genieten van een band, want daar passen uiteraard ook niet veel mensen in. Ook dit jaar is de entree gratis, maar er staan wel blauwe tonnen voor een vrijwillige bijdrage, het ‘Pay What You Want’ principe dus, al werden we vorig jaar wat harder aangespoord om er ook wat in te gooien. Natuurlijk gooien we er wat in, zo’n leuk klein festival verdient gewoon bestaansrecht. En waar moet je anders heen op Koninginnedag?

Gezien: The Jon Spencer Blues Explosion, Doornroosje, Nijmegen

Heb je het over dikke vette smerige opwindende dampende rauwe blues-rock ‘n roll, dan heb je het over The Jon Spencer Blues Explosion, vrijdagavond in Doornroosje. Ik kende de band vooral van naam, maar het is dan nooit verkeerd om je muzikale kennis wat bij te spijkeren door zo’n band live te gaan aanschouwen. Het Amerikaanse trio – opgericht in 1991 – was blijkbaar op zijn top in de jaren negentig en dus eigenlijk voorloper van een band als The White Stripes. Daarna was de band minder vaak te zien maar blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan.

Gezien: The Samuel Jackson Five, Merleyn, Nijmegen

Sinds ik ontdekte dat ik post-rock wel een heel warm hart toedraag ben ik – uiteraard – wat meer gaan grasduinen in dit genre. Veelal kom je dan een hoop onbekende bands tegen en zo had ik ook The Samuel Jackson Five al snel op mijn ‘to-do’ lijst gezet. Gaat steeds beter met het afvinken van die lijst trouwens. Gelukkig laat een zaal als Doornroosje dit soort bands ook niet links liggen en zodoende was er een fijne zaterdagavond in Merleyn te beleven met de vijf Noren van The Samuel Jackson Five, afgekort tot SJ5. Vast een grappige verwijzing naar Samuel Jackson (zie dit plaatje bijvoorbeeld) en The Jackson Five, al heeft die laatste band nooit post-rock gemaakt. Voor zover ik weet dan.

Gezien: Motorpsycho, Doornroosje, Nijmegen

Zo langzamerhand moet ik me toch ook echt fan gaan noemen van Motorpsycho. De Noorse band komt gelukkig regelmatig in ons land en de optredens behoren steevast tot een van de hoogtepunten van het jaar. Een liveband pur sang, die het avontuur niet uit de weg gaat en elke keer weer met verrassende dingen op de proppen komt. Op de plaat durven ze gerust een flinke koerswijziging in te zetten, maar zeker ook live is het elke keer weer afwachten welke nummers nu weer eens ten gehore zullen worden gebracht. De heren zijn er niet vies van om een nummer live anders te spelen dan de studioversie en regelmatig gooien ze er van die machtige lange jams in om jezelf compleet in te kunnen verliezen.

Gezien: 65daysofstatic, Perron 55, Venlo

Zo, da’s nog eens luxe. Gratis parkeren, twintig meter van de ingang van Perron 55 in Venlo en een entreekaartje voor een tientje. Vergelijk dat met een staanplaats voor Madonna van 99 Euro of Eddie Vedder in Carré tussen de 85 en 100 Euro. Nee, dan ga ik liever naar 65daysofstatic. Met die benzineprijzen van tegenwoordig ben ik dan wel meer geld kwijt aan de reis naar Venlo dan het entreekaartje, maar dat heb ik er dan wel voor over. Het is de eerste keer dat ik Perron 55 van binnen zie, een leuke knusse zaal die wat doet denken aan de kleine zaal van 013 of – qua grootte en sfeer – Ekko in Utrecht. Nu is 65daysofstatic in mijn gedachte wel een grote band in post-rock land, maar Venlo krijgt de zaal lang niet vol. Er had waarschijnlijk nog wel drie keer zoveel publiek in gekund, maar dat maakt het er niet eens minder gezellig om. Een gemoedelijk en vriendelijk publiek daar in Venlo, met ook wat fans uit Duitsland in de zaal.

Gezien: Primus, Klokgebouw, Eindhoven

We komen wat mensen tegen in Eindhoven: “Weet je waar het klokgebouw is?”. Wij zo van “Eh…., zie je dat gebouw daar met die grote klok?” “Ah ja, bedankt”. Grappig. Ik ben er één keer eerder geweest en ook dit keer vind ik het een beetje zielloos gebouw toch. De entreehal is al groot en doet je eerder denken aan oncomfortabel veevervoer naar de grote zaal (de eerste keer zocht ik me kapot trouwens, waar zit die zaal nu eigenlijk). Knus is het niet, deze omgebouwde oude fabriekspand op het voormalige Philips terrein. Gelukkig is het minder druk deze keer en zijn de mensen wat kalmer – zo lijkt het – dan vorig jaar bij Megadeth/Slayer. Het is ‘Primus time’ vandaag. Dus toch? Ja, ik moest toch wel een beetje twijfelen. Vorig jaar zag ik de band al in Paradiso en de Effenaar, en die zalen zijn een stuk prettiger en intiemer natuurlijk. En bovendien was de prijs pittig (40 Euro). Maar goed, ik heb wel wat met die maffe muziek en het soms onnavolgbare funky basspel van Les Claypool met z’n gekke hoge stemmetje, dus daar staan we dan toch mooi weer. Want je weet het maar nooit, straks verdwijnen ze wellicht weer voor een jaartje of twaalf naar Amerika.

Gezien: Helmet, Doornroosje, Nijmegen

Zet je helm op en beuken maar, want Helmet is in het land! En dat is te danken aan de organisatoren van FortaRock, die regelmatig van die hardere acts programmeren in Doornroosje. Het is ook de enige show van deze Amerikanen in ons land, die precies 20 jaar geleden doorbraken met het album Meantime.  De band is opgericht in 1989 en bracht dat album in 1992 uit. Na nog twee albums hadden de bandleden wel een beetje genoeg van elkaar en na een pauze van 4 jaar besloot zanger Page Hamilton om weer leven te blazen in de band, overigens zonder de andere originele bandleden uit de tijd van het Meantime album. Echt goede vriendjes zijn die blijkbaar ook niet meer. Drummer John Stanier speelt overigens tegenwoordig in Battles en Tomahawk. Hamilton heeft in die zin een verjonging doorgevoerd, met Dan Beeman op gitaar (sinds 2008), Kyle Stevenson op drums (sinds 2006) en Dave Case op bas (sinds 2010). Sinds de reünie maakte de band nog drie nieuwe albums. Maar goed, het repertoire van Helmet ken ik vrij slecht moet ik bekennen, maar het leek me toch wel aardig om de band eens te zien. Het helpt dan ook wel dat ik een prijsvraag won van 3VOOR12 Gelderland (bedankt nog!) en ik dus gratis naar binnen mocht. Ik had er weinig verwachtingen van, maar het werd een uitstekende avond.

Gezien: Graveyard, Doornroosje, Nijmegen

Mannen met lange haren, soms een bakkebaard, maar vooral: snorren. Het is de avond van de snorren. Ik weet het niet, misschien hebben ze met z’n allen een duivels pact gesloten, is het een uit de hand gelopen grap, of is het gewoon omdat de heren vanavond van die jaren zeventig rock maken en er ook wat belegen uit willen zien. In Doornroosje werpen we een blik in het verleden met Graveyard, en in het voorprogramma zien we het ook wel wat vergelijkbare Horisont als een logische opener van de avond. Beide bands komen uit Zweden en gaan dus waarschijnlijk naar dezelfde kapper.