Geluisterd – Storm Corrosion – Storm Corrosion

Geen dikke gitaarriffs. Geen deathmetal. Geen metal. Geen stevige rock. Geen grunts. Geen opzwepend tempo. Geen stuwende beats en überhaupt weinig drums. Geen bombast of snelle wisselingen. Eigenlijk is er helemaal geen storm. Je kunt het maar alvast weten, want fans van Opeth en Porcupine Tree zouden het misschien wel kunnen verwachten in de samenwerking van de twee bevriende frontmannen in Storm Corrosion. Niks daarvan dus. Mikael Åkerfeldt maakte vorig jaar met Opeth al een gedurfde koerswijziging door op Heritage de metal opzichtig in te ruilen voor jaren zeventig progrock, iets waar Steven Wilson ook al zo’n gepassioneerd liefhebber van is. Met dit project gaan de twee heren nog een stapje verder.

Geluisterd: Sonic Avenues – Television Youth

Zo’n vrolijke poppunkplaat als dat van Sonic Avenues met Television Youth kom je niet vaak tegen. Ik hoor het liever op deze manier dan van de soms wat protserige bands als Sum 41, All Time Low en Blink-182, die vooral de ‘kijk mij eens stoer zijn’-variant spelen, maar net zo ver verwijderd zijn van het originele gedachtegoed van punk als deze vrolijke jongens. Sonic Avenues uit het Canadese Montreal speelt het met een Engelse bravoure en een dikke saus van garagebands uit de jaren zestig. Puntig, scherp, springerig en aanstekelijk. Daarnaast is de zang aangenaam gruizig opgenomen en zetten de koortjes je vanzelf aan tot het vrolijk meeblèren van ‘la la laaaaa’ (als je de tekst niet kent dan).

Geluisterd: Drive Like Maria – Drive Like Maria

De Belgisch/Nederlandse band Drive Like Maria kreeg een paar jaar terug vrij snel bekendheid in het kielzog van bands als De Staat en Triggerfinger. Het album Elmwood stond dan ook vol met aansprekende rock, blues en stoner. Daarna werd het stil rond de band, maar ze namen de tijd om op het Toscaanse platteland eigenhandig een studio op te bouwen en in alle rust te werken aan het nieuwe album. Dat zouden meer bands moeten doen, even terugschakelen, tijd nemen voor zelfreflectie en het juiste pad zien te vinden. Waar “Elmwood” voor een groot deel op Queens of the Stone Age leest was geschoeid, gaat de band op dit naamloze album meer op zoek naar een eigen identiteit. Het resulteert in een gevarieerder album, met meer aandacht voor melodie en melancholie.

Geluisterd: Evaline – Woven Material

Dat doen ze toch knap. Zet de woorden ‘Amerikaans’ en ‘emo’ in één zin en ik voel normaal gesproken al een flinke allergieaanval opkomen. Maar ik moet het toegeven, Evaline heeft met Woven Material een album gemaakt waarbij de emo-invloeden mij niet gelijk jeuk bezorgen. De heren geven er dan soms ook wel een klein likje post-rock aan, al blijft dat wat beperkt tot pingelende en uitwaaierende gitaren. Het doet mij bij vlagen ook heel erg denken aan U2; zanger Richard Perry klinkt dan ook wel als Bono met wat extra hartzeer. Dat de band in het verleden meer aan punk deed is eigenlijk niet meer te horen, al klinkt de band wat stoerder op de EP Postpartum Modesty, a Portrait of Skin uit 2008, dat overigens verscheen op het Maverick label van Madonna. In die tijd vertrok ook drummer Steve Forrest naar Placebo.

Geluisterd: Akin – The Way Things End

The Way Things End van het Franse Akin geeft me weer eens aanleiding tot vertwijfeling. Allereerst het genre. Voor mij is het iets meer symfonische rock dan progressieve rock, maar sommigen zijn van mening dat daar niet eens verschil tussen zit. Daarnaast hoor ik hier en daar gotische metal of de uitvoering van een rockmusical. Daar kom ik dan niet helemaal uit, maar dat is dan ook meer iets voor de notoire hokjesdenkers. Dan zit ik nog wel met een ander dilemma.

Geluisterd: Japanese Voyeurs – Yolk

Dus. Dan neem je een keer de tijd om het vorig jaar verschenen debuutalbum Yolk te beschrijven van de Britse band Japanese Voyeurs en dan hebben ze zichzelf alweer opgeheven. ‘We simply can’t afford to keep doing the band’, aldus hun Facebookpagina en binnenkort is alweer hun laatste optreden. Toch wel jammer. Zangeres / gitariste Romily Alice is de opvallende frontvrouw van deze band, die met haar pruilerige zang op het ene moment klinkt als een verwend meisje in een snoepwinkel, maar op het andere moment ondeugend gromt als een sexy meesteres met een venijnig hard leren zweepje. Bij vlagen doet ze me dan denken aan Otep Shamaya (Otep), al is die dame nog een stuk ruiger.

Geluisterd: Motorpsycho and Ståle Storløkken – The Death Defying Unicorn

Ik zag de Noorse helden van Motorpsycho eigenlijk pas voor het eerst op Lowlands, toen het trio met de blazers van Jagga Jazzist op tour waren. Trompettist Mathias Eick speelt ook mee op Heavy Metal Fruit uit 2010 en op het nieuwe album The Death Defying Unicorn, een muzikaal zeeverhaal waar ook andere Noorse jazz en klassieke topmusici aan meewerkten. Het stuk werd voor het eerst opgevoerd tijdens het vijftigste jubileum van het Molde International Jazz Festival in 2010, maar werd deels opnieuw gearrangeerd en opgenomen in de zomer van 2011. Naast het Trondheim Jazz Orchestra is het de Noorse toetsenist Ståle Storløkken die een belangrijke bijdrage leverde aan de compositie van deze imposante rock opera.

Geluisterd: Backwoods Payback – Momantha

Ik krijg de laatste tijd wel vaker plaatjes in mijn schoot geworpen van het Small Stone label. Doorgaans zijn het bands met vuig gestemde gitaren en niet al te frisse zang. Zo moest ik bijvoorbeeld gelijk denken aan het een tijdje terug besproken Roadsaw toen ik Momantha van Backwoods Payback eens een draai gaf. Met name zanger Mike Cummings zingt soms vergelijkbaar wat buiten de lijntjes, maar je kunt het ook vergelijken met de mooie intensiteit van iemand als Glenn Danzig. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik soms zelfs Ozzy Osbourne op mijn netvlies, zoals aan het begin van “Knockwood”.

Geluisterd: Dead Neanderthals – Jazzhammer / Stormannsgalskap

Mijn eerste echte aanraking met stevige metal was ooit een (veel gedraaid) cassettebandje met een verzameling van nummers van bands als Metallica, Obituary, Helloween en King Diamond. Maar ook de heftige grindcore van Napalm Death stond er op, volgens mij ook typisch iets voor mannen om daar opgewonden van te raken en er stiekem ook hartelijk om te kunnen lachen. Dead Neanderthals (uit eigen land) deed me weer eens terugdenken aan dat cassettebandje toen ik vorig jaar als voorbereiding op festival de-Affaire deze briljante videoclip bekeek. En ja, ook live brachten de twee heren je primitieve gevoelens naar boven. Met ongeveer tien nummers in een kwartiertje maakten ze hun punt: grindcore jazz met strakke blastbeats en een maniakaal brullende saxofoon met heftig piepende feedback. Het deed me wel wat denken aan de jazzmetal van het Noorse Shining.

Geluisterd: Lesoir – Lesoir

Vorig jaar stond Lesoir nog in de finale van de Limburgse competitie Nu of Nooit. Je weet wel, als je die competitie wint mag je op Pinkpop optreden. Dat haalden ze dus net niet, maar ze stonden wel op een aantal kleinere festivals en deden een korte tour door Engeland. Vorig jaar kwam ook het titelloze debuutalbum van de band uit en dat staat vol met melodische rock met een scherp randje, waarbij zangeres Maartje Meessen een dwingende hoofdrol opeist.