Rock Werchter: rondje nieuwe namen en een derde podium

Gisteravond werden ineens een hoop nieuwe namen “gelekt” voor het Belgische festival Rock Werchter. Op de iPad versie van het Belgische blad Humo (sponsor van het festival) stond een rijtje namen genoemd en die werden uiteraard direct op twitter gezet (hier bijvoorbeeld). Even later in de avond kwam de bevestiging van de organisatie zelf.  Dus, aan het affiche zijn toegevoegd: The Cure, Elbow, Snow Patrol, dEUS, Blink-182, Kasabian, Deadmeau5, Skrillex, Garbage, Katy B, Beirut, DJ Fresh presents Fresh/live, Wolfmother, Wiz Khalifa, Katzenjammer en X. Al eerder waren bekend: Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, Florence + the Machine en Justice. Nog mooier nieuws is dat er (eindelijk) een extra podium bijkomt.

FortaRock krijgt een nog dikker gevuld affiche

Onder de noemer van FortaRock organiseert Doornroosje al sinds 2009 een van de fijnste metalfestivals in een van de mooiste parkjes van Nijmegen: Brakkenstein. Naast imposante namen als Slayer, Anthrax en Meshuggah zijn daar inmiddels weer een aantal fijne namen aan toegevoegd. Aan het eind van vorig jaar werden Machine Head en Nasum al bekend, recent werden Lamb of God en Trivium toegevoegd. En daarmee hebben ze nu al de meest imposante line-up van het festival binnengehaald die ik me kan voorstellen. Vind ik dan.

Geluisterd: The Elektrocution – Trouble Magnet

The Elektrocution klonk me in eerste instantie nogal Brits in de oren, maar het is toch echt een Franse band, opgericht eind 2000. Na een aantal EP’s volgde het – voor mij onbekende – debuutalbum Open Heart Surgery in 2006. Op het nieuwe album Trouble Magnet beweegt de band zich tussen Britse rock (“Babylon By Bus” doet me bijvoorbeeld zelfs wat denken aan Oasis, maar ook de geest van The Strokes waart soms rond) en garagepunk in de hoek van The Hellacopters, The Ramones, Jet, The Datsuns of The Hives. Of gooi het in de hoek van stoner/blues  zoals op “Crystel Clear”, “Out Of Breath” en “Rise to the Sun”.

Gezien: The Devil’s Blood, Doornroosje, Nijmegen

Je kunt het jaar slechter beginnen. Of – met een slechte woordgrap – slachter. Met een ritueel bijvoorbeeld, zoals de optredens van deze band ook wel worden aangeduid. Een bloederig ritueel. De bandleden komen overgoten met bloed het podium op. Een act? Jawel. Maar dan wel een die serieus en goed wordt uitgevoerd. The Devil’s Blood treedt nu ook weer niet zo heel vaak op in eigen land, maar wist vrijdagavond in Doornroosje in Nijmegen het publiek genadeloos te fileren met een heerlijk portie occulte, satanistische, duivelse hardrock.

De beste albums van 2011, volgens andere betweters

Okay dan, nog een keer achterom kijken en dan is het echt afgelopen. Natuurlijk had ik mijn eigen lijstje opgesteld van beste albums van 2011, maar er zijn veel meer mensen die denken iets van goede muziek te weten, oftewel die andere betweters. En eerlijk is eerlijk, daar zitten ook albums tussen die ik blijkbaar heb gemist. Dat bewijst het nut ook wel van die lijstjes – zo kun je nog een aardige lijst opstellen van albums die ik nog kan gaan beluisteren zo aan het begin van het nieuwe jaar. Absolute winnaar (of – eh – winnares) dit jaar lijkt PJ Harvey te worden met Let England Shake. Andere platen die regelmatig worden genoemd zijn o.a. van Wilco, Spinvis, Gillian Welch, James Blake, Kurt Vile, Adele, Bon Iver, Fucked Up, Destroyer, Fleet Foxes, The War On Drugs, tUnE-yArDs, The Black Keys, Elbow, Girls, The Vaccines, Destroyer, Foo Fighters, Arctic Monkeys… Nou ja, je kunt de lijstjes zelf bekijken hieronder.

Geluisterd: Primus – Green Naugahyde

Het zit diep in mijn geheugen vastgeklonken: cassettebandjes. Ze vormen een essentieel deel van mijn muzikale opvoeding. Ik ben lang blijven hangen in top 40 muziek en andere foute genres, maar er waren een paar bands die mijn liefde voor de alternatieve muziek uiteindelijk wisten te ontluiken. Primus bijvoorbeeld. Frizzle Fry stond op zo’n TDK bandje overuren te draaien en met name “Too Many Puppies” bleef ik keer op keer opnieuw opzetten. Moest je het bandje wel elke keer terugspoelen in die tijd. Funky basloopjes, een vleugje metal en een zweem van geniale gekte. Het sprak mij bijzonder aan. In de loop der jaren produceerde de band onder leiding van basfluisteraar Les Claypool verschillende albums, maar het materiaal werd er niet direct beter op. Les Claypool ging dan ook meer aan de gang met zijn soloprojecten en Primus was weinig actief meer in de jaren ’00.

Gezien: Memphis Maniacs, Doornroosje, Nijmegen

Wat doe je nu joh! Je gaat toch geen stukje schrijven over een cover band? Eh… jawel. Waarom? Ik schrijf wat ik wil. Doe niet zo flauw! Nou ja, het is de leukste coverband die op deze aardkloot rondloopt wat mij betreft. En de band heeft een aantrekkelijk concept: donder de lekkerste rock- en dansplaten van de afgelopen decennia dwars door elkaar in verschrikkelijk aanstekelijke mash-ups en doe dit gewoon met een live band. 2manydjs live zeg maar. Een beetje bevooroordeeld ben ik dan ook wel weer, want ik ken de gitarist (‘Biff Anderson‘) van de Memphis Maniacs vrij goed (en vanavond leer ik hem nog een beetje beter kennen als hij zijn blote torso toont in de toegift, maar goed, dat is een detail). Ik volg de band dan ook al vele jaren en heb ze nu ongeveer zes of zeven keer gezien. In die tijd zijn de heren gegroeid tot echte rasperformers en weet het grote publiek ze ook eindelijk wat beter te vinden. Zo stonden ze al vele keren op de Nijmeegse vierdaagsefeesten, kon je ze een paar keer vinden op het bevrijdingsfestival in Wageningen, en hadden ze een fijne plek op festivals als Paaspop, Zwarte Cross, Dauwpop, Concert At Sea, Eurosonic-Noorderslag, Oerol en Parkpop (volgens mij het hoogtepunt voor de band tot nu toe). Ook hebben ze  gespeeld in het voorprogramma van Fiction Plane van Joe Sumner (zoon van Sting) in Paradiso en in Londen (in Londen speelde Joe Sumner zelf eenmalig bas in de band overigens).

De 50 beste concerten van 2011

Mooi jaartje met records. Dit jaar heb ik meer concerten dan ooit bezocht in mijn (relatief late) carrière als liefhebber van (doorgaans alternatieve) live muziek. Een record van 31 concerten, waarvan 13 in Doornroosje in Nijmegen, en 7 festivals (21 dagen). In totaal was ik dus op 52 dagen van het jaar bezig met het bekijken van een of meer bandjes. Dan zou je kunnen zeggen dat de hobby uitgegroeid is tot een serieuze bezigheid. Vorig jaar had ik ook al een top 40 van beste concerten, dit jaar moet ik daar ook maar eens overheen met een top 50. Ik overdrijf? Ja, best wel. Echt spannend is het dan niet als je elk jaar naar je favoriete bands gaat, mits ze dan ook een beetje in de buurt optreden.

De 50 beste albums van 2011

Het was een mooi muzikaal jaar. Sinds de komst van Spotify is er meer dan ooit te beluisteren (zonder al te veel moeite te moeten doen) en het maakt ook het terugvinden, indelen en beoordelen wat makkelijker. Misschien is een top 50 van beste albums volstrekt overdreven, maar gelukkig ben ik alleenheerser hier, dus bepaal ik dat lekker zelf. Het zijn allemaal albums die ik graag opzet, of albums die ik bijvoorbeeld op een iPod zou zetten (ware het niet dat die van mij niet zoveel geheugen heeft, maar dat terzijde). Enfin. Dan heb ik ook nog veel gemist of niet intensief kunnen beluisteren, want – mijn hemel – wat wordt er veel muziek gemaakt op deze planeet.

Gezien: Heideroosjes, Doornroosje, Nijmegen

De Heideroosjes in Doornroosje. Die zin is op zich al best grappig, maar de betere teksten zitten toch in de nummers zelf van Neerlands beste Nederpunkband (alhoewel de band ook wel eens in het Engels of Duits zingt). De band is bezig met een uitgebreide afscheidstournee, want ze houden er in september 2012 mee op. Net zoals de Maya kalender, zoals zanger Marco Roelofs vanavond uitlegt. De band bestaat 22 jaar en werd destijds opgericht door Marco Roelofs (zang, gitaar, teksten), Frank Kleuskens (gitaar), Fred Houben (basgitaar) en Igor Hobus (drums). In 2010 hield de band nog een sabbatical en dit jaar verscheen het laatste album Cease-Fire (het tiende reguliere album als ik het goed tel), maar nu is de koek blijkbaar echt op na 1500+ optredens. De intensieve levensstijl maakt niet ieder bandlid meer gelukkig. ‘Als we onze vriendschap willen behouden, dan moeten we deze samenwerking loslaten’, aldus de zanger (ref).